De luit heeft zich hoofdzakelijk ontwikkeld uit de Arabische Al Ud, die op haar beurt van Perzische oorsprong was. De luit kwam het eerst voor in Zuid-Italië en Spanje en
verspreidde zich vanaf de 10e eeuw over West- en Midden Europa.
De luit was een zeer populair instrument en in de 16e en 17e eeuw was haar populariteit het grootst. Later raakte de luit in onbruik en omstreeks het midden van de 18e eeuw zelfs geheel verdwenen.
De luit heeft in tegenstelling tot de gitaar en vihuela een bol achterblad die is samengesteld uit aan elkaar gelijmde spanen (meestal) esdoorn, waartussen ebbenhouten biezen zijn gelegd. De snaren worden bevestigd aan de kam op het bovenblad en aan de geknikte hals waarin het stemmechaniek is gemaakt, bevestigd.
Het instrument is ongeveer 76 centimeter lang en de toonomvang is ongeveer 3 oktaven
De luit werd van hout gemaakt en de snaren van darmen.
verspreidde zich vanaf de 10e eeuw over West-
De luit was een zeer populair instrument en in de 16e en 17e eeuw was haar populariteit het grootst. Later raakte de luit in onbruik en omstreeks het midden van de 18e eeuw zelfs geheel verdwenen.
De luit heeft in tegenstelling tot de gitaar en vihuela een bol achterblad die is samengesteld uit aan elkaar gelijmde spanen (meestal) esdoorn, waartussen ebbenhouten biezen zijn gelegd. De snaren worden bevestigd aan de kam op het bovenblad en aan de geknikte hals waarin het stemmechaniek is gemaakt, bevestigd.
Het instrument is ongeveer 76 centimeter lang en de toonomvang is ongeveer 3 oktaven
De luit werd van hout gemaakt en de snaren van darmen.
